%
insider
Het mooiste plekje van Amsterdam: Westerkerk

het mooiste plekje in amsterdam

Het mooiste plekje van Amsterdam: Westerkerk

Chauffeur Marco vertelt over zijn favoriete spot

Wat is het mooiste plekje van Amsterdam? We stappen in bij een willekeurige taxi van TCA en vragen de chauffeur ons te brengen naar een plek in de stad waar hij of zij graag komt. Deze keer rijden we met Marco mee, een vrolijke oer-Amsterdamse chauffeur, geboren en getogen in de Jordaan.

Marco is al zo’n dertig jaar taxichauffeur. Iets wat hij áltijd met veel plezier heeft gedaan en nog steeds doet. “Ik heb me altijd proberen te onderscheiden van de andere chauffeurs. Ik draag een pak, de auto is altijd netjes en ik houd de deur open.” Ook biedt hij zijn klanten altijd een flesje water aan. Lachend: “ik was veel eerder dan Uber, ik doe dit al zo’n tien, vijftien jaar. Zullen ze het van me afgekeken hebben?”

We rijden naar de parel van de Jordaan: de Westerkerk. Voor Marco dé mooiste plek van Amsterdam. “Ik heb mijn hele leven op verschillende adressen in de Jordaan gewoond. Waar ik ook kwam, zodra ik op zondagochtend mijn ramen opendeed, hoorde ik de klok slaan. Zó mooi.”

Wij rijden langs de lange rij voor het Anne Frankhuis als het plots hard begint te regenen. Marco: “dat is natuurlijk helemaal niet goed voor de foto straks hè? Zul je net zien: ik heb ook net mijn auto gewassen.” We besluiten een rondje door de Jordaan te rijden, in de hoop dat het daarna niet meer zo plenst.

De avonturen, ik kan er een boek over schrijven

Marco vertelt honderduit over zijn buurt. We rijden langs café het Bruine Paard, waar zijn neef werkt. Het is er gezellig druk, van buitenaf te zien. Marco: “Zo’n café waar je op je wenkbrauwen naar buiten gaat, weet je wel.” Zelf kwam hij graag in café Jordaan aan de Elandsgracht. Twintig jaar lang was hij daar vaste klant, inmiddels onderdeel geworden van het meubilair. “Maar op een gegeven moment ga je dan toch op zoek naar iets anders hè.” Zoals café Brandon op de Keizersgracht, een leuke kroeg waar ze slim omspringen met het rookverbod: de kroeg lijkt klein, maar wie door de klapdeuren naar binnen gaat, treft een flinke biljartzaal aka rookruimte achterin.

Marco heeft de afgelopen jaren veel zien veranderen. Zowel in de taxibranche als in ‘zijn’ Jordaan. Voor taxichauffeurs waren de jaren negentig de gouden tijden. Er werd met geld gesmeten. Daarna kwam de privatisering. En de snorders. Het leven van een taxichauffeur is zeker niet saai. Althans, de écht dolle avonturen zoals hij die vroeger beleefde (‘ik kan er een boek over schrijven’), maakt hij nu minder mee. Marco is meer overdag gaan rijden. En dat vindt-ie helemaal niet zo erg.

Ik geloof maar in één kruis, die zit tussen m’n benen

Terug naar de Jordaan, zijn plekkie. We rijden weer richting de Westerkerk. Marco heeft de Jordaan veel zien veranderen. “Vroeger zat er nog een goed poeliertje in de Negen Straatjes, dat heb je niet meer. Ik vind die hippe zaken op zich wel leuk hoor, maar het is veel van hetzelfde.” We stoppen plots voor de ingang van café Chris. “Zie je de trap aan de zijkant van het pand? Daar zit de wc van het café in, de stortbak staat in de kroeg. Dat vind ik echt fantastisch. Je staat als het ware buiten te pissen.”

Het is droog, we kunnen de foto maken. Of Marco vaak ook echt de Westerkerk binnen is geweest? “Jawel, maar ik ben geen kerkganger.” Schaterlachend: “Ik geloof maar in één kruis. En die zit tussen m’n benen.” Hij heeft er wel eens een leuk Amsterdams feestje gehad. “Er liggen mensen begraven in de kerk onder de vloer hè? Op een gegeven moment gooiden we een kwakkie bier op de grond. De doden hebben ook dorst.”