%
insider
Het mooiste plekje van Amsterdam: de Apollolaan

het mooiste plekje in amsterdam

Het mooiste plekje van Amsterdam: de Apollolaan

Chauffeur Magdy vertelt over zijn favoriete spot

Wat is het mooiste plekje van Amsterdam? We stappen in bij een willekeurige taxi van TCA en vragen de chauffeur ons te brengen naar een plek in de stad waar hij of zij graag komt. Deze keer rijden we mee met taxichauffeur Magdy.

Over de vraag wat Magdy het allermooiste plekje in Amsterdam vindt, hoeft hij niet lang na te denken. De Apollolaan! Wanneer zijn taxibus optrekt, vertelt hij waarom. “Het is de fijnste staplaats voor chauffeurs als ik. Je treft daar alleen maar nette mensen, daar hou ik wel van.”

Die nette mensen willen ook nette service. En dat krijgen ze bij Magdy. Zijn taxibus is altijd brandschoon, zijn kleren netjes gestreken. Glunderend: “Ik heb een Mercedesbus met alles d’r op en d’r aan. Automatische schuifdeuren, een dure automaat. En al afbetaald!” De 49-jarige Magdy werd geboren in Egypte en is voor de liefde naar Nederland verhuisd. Hij woont met zijn vrouw en vier kinderen in Amsterdam en is al zo’n 19 jaar taxichauffeur. Daarvoor runde hij een snackbar in Purmerend, maar die ging over de kop. Magdy: “Ik besloot de zaak te verkopen en voor het geld te kiezen. Dat was toen nog in de taxibranche.”

3500 taxi’s in één stad
Toen wel, 19 jaar geleden. Dat is inmiddels wel anders. Magdy kijkt zuchtend naar zijn scherm. “Vaak zit ik echt met mijn handen in het haar. De taxiwereld is verzadigd, we zijn met teveel. 3500 taxi’s in één stad! Hoe lang gaat dit nog goed? Hoe kan ik mijn gezin nog voeden? De ritten zijn schaars.”

Magdy pakt er een scherm bij waarop je kunt zien waar je de meest kans maakt op een rit en hoeveel taxi’s daar al staan. Elandsgracht blijkt de beste plek op dit moment, met gemiddeld drie mogelijke ritten per uur. Er staan volgens het systeem 23 taxi’s te wachten in de buurt en er zijn acht onderweg. De hedendaagse taxiwereld in een notendop. Regio stadsschouwburg is niet beter. Met gemiddeld twee ritten per een uur en vijftien collega’s voor je in de rij.

‘Ik deed alsof ik ze niet hoorde’ 
Toch is het niet alleen doffe ellende. Magdy houdt van zijn baan. ‘Een wereldbaan’, noemt hij het. Het werk werkt verslavend voor hem. Hij ontmoet bijzondere mensen, ziet veel van de stad, is eigen baas. Dat houdt ‘m op de been. “Zeker als mensen aangeschoten zijn, dan worden ze wat losser.” Zo stapte er ooit op de Apollolaan een chique stel in, tegen de vijftig. Magdy: “Ze hadden een discussie en begonnen steeds harder te praten. Met een dubbele tong, dat wel. Plots hoorde ik waar ze het over hadden. Zij wilde anale seks, hij niet.” Magdy deed alsof hij niets hoorde, dat blieft een professionele chauffeur te doen.

“Toen vroeg de man wat ik in zijn geval zou doen. Ik vertelde hem dat ik niets tegen mijn zin in zou doen. En dat als zijn vrouw het zo graag wilde, ze het misschien met een ander moest doen. Zij vroeg of ik het met met haar wilde doen, nou. Mooi niet hoor!” Dat soort gekke gesprekken doen hem de nare herinneren vergeten. Zo werd zijn bus vijf jaar geleden in Amsterdam Zuid-Oost overvallen en werd Magdy twee keer gestoken: in zijn arm en nek. Daar wil hij het verder niet over hebben.

Tóch blijf hij doorrijden. Elke dag. Voor zijn gezin. Voor de bijzondere gesprekken, de mooie momenten. Aan zijn dashboard bungelt een blauwe rozenkrans. “Die hangt er voor good luck“, vertelt Magdy. “Ik hoop op een wonder. Het liefst morgen nog.”

img_3543